Niepodważalną prawdą jest, że tata jest dla dziewczynki pierwszym, najważniejszym mężczyzną. To właśnie on kształtuje w córce pozytywny lub negatywny obraz przyszłego partnera życiowego. Dlatego podświadomie, już jako dorosłe kobiety, poszukujemy mężczyzny o cechach jak najbliższych ideałowi wykreowanemu przez naszego tatę. Już od narodzin rodzice i bliscy dopatrują się podobieństw u maluszka i wtedy okazuje się, że dziewczynka – to „wykapany” tata. Każdy mężczyzna pragnie mieć syna, ale to córeczka jest jego małą księżniczką, „oczkiem w głowie” i jest przez niego bardziej rozpieszczana.

Z racji płci dziewczynka jest faworyzowana – jest przecież małą kobietą do kochania i rozpieszczania. Jednak zabawy taty z córką nie różnią się w zasadzie od zabaw taty z synem, dzięki czemu dziewczynka uczy się zajęć przypisywanych z natury mężczyźnie, co pozwala jej w późniejszym życiu poradzić sobie z niektórymi usterkami w domu. Dzięki temu wbicie gwoździa czy pomalowanie ściany – nie stanowi dla nas, kobiet większego problemu. Chłopcy natomiast uczą się zajęć typowo kobiecych (gotowanie, pranie, sprzątanie) oraz szacunku i właściwego zachowania w stosunku do dziewczynek i Kobiet. Ogromna jest rola obojga rodziców w tym procesie poznawczym płci i zadań jej przypisanych. W wychowaniu dzieci nie można kierować się błędnym założeniem, że lale są wyłącznie dla dziewczynek, a domeną chłopców - samochody. Nie można krytykować wykazywanej przez dziewczynkę chęci zabawy autami lub zainteresowania chłopca lalą. Nie jest to jakiś niepokojący objaw, a naturalna metoda poznawcza. Najdoskonalszą formą nauki jest właśnie zabawa.

Taka zamiana ról jest dla dzieci drogocenną lekcją na przyszłość, że tak naprawdę nie ma zadań przypisanych tylko jednej z płci, których wykonanie uwłacza godności drugiej. Chłopiec będąc już mężczyzną powinien potrafić poprowadzić dom lub zaopiekować się dzieckiem. Różne są przecież sytuacje życiowe, kiedy bez względu na płeć i ogólnie przyjęty podział na zadania kobiece i męskie - trzeba sprostać wyzwaniu rzuconemu nam przez los. Muszę przyznać, że panowie potrafią doskonale wywiązać się z przypisanych nam przez tradycje zadań, a i my wcale nie gorzej sprawdzamy się przy typowo męskich zajęciach..

Raczej nie zastanawiałyśmy się nad tym – ile do naszego życia wnosi nasz tata i jak ważną rolę w nim pełni. Będąc dziećmi widziałyśmy , że: był w domu, choć może ze względu na pracę – rzadziej, a w soboty i niedziele – spędzał z nami czas na zabawie. Uczyłyśmy się, że nasza rodzina to tata, mama i my.

Niestety zdarzają się przypadki, że rzeczywistość w naszym domu rodzinnym daleka jest od opisanej. W wyniku tego wkraczamy w życie z bagażem przykrych doświadczeń i z uzasadnionym żalem. Obiecujemy sobie wtedy, że w naszej nowej rodzinie będzie zupełnie inaczej. Wkraczamy na nową drogę życia z wybraną przez nas osobą oraz z szansą na lepszą przyszłość i ...

Sytuacja się powtarza w wyniku wyniesionego z domu rodzinnego wzorca zachowań. Nie zdajemy sobie sprawy, jak na naszą teraźniejszość wpływa widmo przeszłości. Jego siła jest tak wielka, że może całkowicie zniszczyć szczęście rodzinne, które tak ciężko i od podstaw budujemy.

Jest jednak wiele kobiet, które mogą powiedzieć, że: miały wspaniałego tatę i przyjaciela, wiele mu zawdzięczają i są za wszystko wdzięczne. Mogą też powiedzieć, że atmosfera ich domu rodzinnego była wspaniała i że wiele doświadczeń ( z pełną świadomością) przeniosą na grunt swojej nowej rodziny.
Jeśli jednak nam nie było to dane – uczyńmy wszystko, żeby nasze dzieci mogły się pod tymi słowami podpisać. Choć czasami jest bardzo ciężko puścić w niepamięć doznane, zwłaszcza ze strony najbliższych, krzywdy – uczyńmy to. Wyzwólmy się z kajdan przeszłości dla naszych dzieci i nas samych. Sprawmy, żeby nasze córeczki miały obok siebie trzech, najważniejszych mężczyzn – najwspanialszego tatę i dziadka, a w przyszłości - męża.

matkapolka.co.uk