Czy dobrze się rozwija? Czy nie waży za dużo? Co powinien już umieć? Czy uczyć go pisać i czytać? Dlaczego boi się ciemności? Takie pytania codziennie zadają sobie mamy trzylatków. Dwulatka od trzylatka dzieli tylko rok. Wydaje się więc, że w ciągu tych 12 miesięcy niewiele mogło się zmienić. A jednak. Dla malucha rok to cała wieczność. W tym czasie rośnie, rozwija się, zdobywa nowe umiejętności, chłonie świat. To już zupełnie inna osoba niż rok wcześniej.

Jaki jest ?
Dwulatek i trzylatek, to dwie zupełnie różne osoby. Dwulatek to jeszcze maluszek, trochę nieporadny, woli być z mamą lub kimś bliskim, trzeba mu poświęcać znacznie więcej czasu. Trzylatek natomiast, to już mały dorosły. Bardziej samodzielny, czasem buntownik, czasem indywidualista, w końcu przedszkolak. Lubi towarzystwo innych dzieci, zaczyna bawić się w grupie. Choć oczywiście nie zawsze. Rozumie już, że trzeba dzielić się zabawkami, że można wspólnie budować z klocków, czy lepić z plasteliny. Zawiera pierwsze przyjaźnie i ma swojego ulubionego kolegę w przedszkolu. Słucha poleceń i wykonuje je. Poproszony, przyniesie samochodzik, ściereczkę, łyżkę czy poduszkę. Może bać się ciemności i samotności, lub miewać okresy braku poczucia bezpieczeństwa. Wszystko przez bujną wyobraźnię, która wywołuje różne strachy i straszydła.
Dziecko w tym wieku potrafi pokazać, że kocha mamę, tatę, babcię, dziadka czy siostrzyczkę. Umie powiedzieć, co mu dolega, jaki ma problem, czy coś go boli, czy ktoś go uderzył, a może coś się zepsuło. Lubi się wygłupiać, rozśmieszać wszystkich i zwracać na siebie uwagę. Bardzo chętnie bawi się w dom, naśladuje zajęcia dorosłych np. sprząta, ściera kurze, chce gotować, myć naczynia. W związku z tym lubi też pomagać w domu i robić to, co mama i tata.


Co już powinien umieć?
Trzylatek jest o wiele sprawniejszy od dwulatka i bardziej zwinny. Zanim pójdzie rano do przedszkola, sam je śniadanie, myje ząbki, ręce, buzię. Kontroluje już swoje potrzeby fizjologiczne i umie korzystać z toalety. Raczej nie sika w pieluchy, choć zdarzają się i takie przypadki. Ubiera i rozbiera się sam, ale mama musi pomóc mu zapiąć guziki, zasznurować buty i zasunąć suwak. Dla trzyletniego przedszkolaka założenie kapci czy kozaków to nie problem. Nie musi to jednak oznaczać, że ubiera się od stóp do głów, zupełnie samodzielnie. Nadal nie radzi sobie z przewracaniem ubrań z lewej na prawą stronę, założeniem bluzki przez głowę, czy trafieniem rączką do rękawa. Dużym problemem może być np. założenie spodni.
Dzieci w tym wieku są niezwykle żywe i ruchliwe. Świetnie radzą sobie na placu zabaw. Zjeżdżają na zjeżdżalni, huśtają się, wspinają, radzą sobie z konikami na sprężynach, czy np. z karuzelą. Trzylatek chodzi na paluszkach, skacze i stoi na jednej nodze, kopie, rzuca piłkę. Wiele radości sprawia mu również jazda na 3 kołowym rowerku. Nie potyka się już o pierwszy lepszy kamień, bo sprawnie omija przeszkody stojące mu na drodze. Poza tym biega, skacze, jeździ, jest ciągle w ruchu.
Trzylatek zaczyna rysować. Nie są to jednak obrazki, na których można coś rozpoznać. Zazwyczaj gryzmoły i plamy. Rzadko coś konkretnego. Kredka lub pędzel mogą lądować raz w jednej ręce, raz w drugiej. Dziecko może mieć problemy z ich prawidłowym trzymaniem.


Jak się rozwija?
Trzylatek mówi coraz lepiej i większość tego co mówi jest zrozumiałe. Układa zdania, opowiada, zadaje pytania, prowadzi krótkie rozmowy. Zna dużo więcej słów, około tysiąca, i ciągle poznaje nowe. Czasem zacina się, jąka, powtarza te same słowa. Dzieje się tak zwłaszcza w chwilach wielkich emocji. Ma dobrą pamięć i sporo zapamiętuje. Zna kilka wierszyków i piosenek, powtarza teksty usłyszane wcześniej, pamięta bohaterów i wydarzenia. Bardzo lubi słuchać bajek i opowiadań. Zadaje w związku z tym mnóstwo pytań.
Porusza się między światem rzeczywistym i wyobraźnią. Wymyśla sobie niewidzialnych przyjaciół, rozmawia z misiami, czy rybką, bawi się z kimś, kogo nie ma. Wyobraźnia trzylatka jest bardzo bogata.
Dziecko trzyletnie wie już, że coś jest małe lub duże, wysokie czy niskie, takie samo lub inne. Zna podstawowe kolory, imiona kolegów. Wie jak się nazywa, ile ma lat, gdzie mieszka, co robi mama, a co tata. Rozróżnia, że są np. dwie lub trzy rzeczy. Układa proste puzzle.


Czynności życiowe
Trzylatek raczej nie ucina już sobie drzemek w ciągu dnia. Większość dzieci z nich rezygnuje i np. nie chce leżakować w przedszkolach. Jeżeli chodzi o jedzenie, to dziecko w tym wieku je posiłki zbliżone do posiłków rodziców. Nadal jednak ważne jest to, aby maluch jadł o stałej porze, a nie z doskoku i kiedy popadnie. Ważne, aby jadł sam. To nic, że nadal część jedzenia ląduje na bluzce i podłodze. Trening czyni mistrza.


Bunt trzylatka
To naturalny etap rozwoju dziecka. Trzylatek nie trzyma się już kurczowo mamy i taty. Wszędzie go pełno i wszystko chce poznać. Przy okazji pokazuje swoją indywidualność, swoje „ja” , próbuje swoich sił, sprawdzając jednocześnie rodziców. Maluch robi coś na przekór, bo chce zobaczyć co będzie dalej. Próbuje więc coś wymusić, płacze, tupie, kładzie się na podłodze, wszystko jest dla niego na „nie”. Przez takie zachowanie chce osiągnąć swój cel. W takich sytuacjach rodzice powinni być konsekwentni, np. w stosowaniu kar czy zakazów. Dziecku nic się też nie stanie, jak trochę sobie pomarudzi i popłacze. Ważne jest to, aby zrozumiało, że czegoś się nie robi. Jeżeli dostanie karę, musimy się jej trzymać i ją zastosować, a nie ulegać prośbom i błaganiom pociechy. Trzeba też pamiętać, że stosując system kar, powinniśmy również wprowadzić system nagród.


Porady dla mamy i taty
Trzyletni maluch nadal potrzebuje miłości i wsparcia ze strony rodziców. Trzeba mu okazywać uczucia i zapewniać, że się go kocha, skupiać na nim uwagę. Czasem rodzice mogą usłyszeć od trzylatka: Kochasz mnie jeszcze? Dziecko pragnie naszej bliskości i poczucia bezpieczeństwa, które powinniśmy mu zapewnić.
W tym wieku bardzo rozwija się mowa dziecka. Ważne jest więc to, aby maluchowi dużo czytać, opowiadać, zadawać mu pytania i samemu odpowiadać na te zadane przez niego, wprowadzać nowe wyrazy. Przede wszystkim rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać. Nie zbywać malucha krótkim: nie mam czasu.
W ramach zabawy, można wspólnie uczyć się liczyć lub poznawać literki. Zalecana jest też, również poprzez zabawę, nauka wierszyków i piosenek. Poza tym trzylatek ma dość sprawne rączki. Możecie więc razem naklejać, wycinać, lepić, rysować, malować, odrysowywać.

Oto mamy obraz naszego trzylatka. Trzeba jednak pamiętać, co zawsze podkreślamy, że każde dziecko jest inne i nie można traktować wszystkich trzylatków na równi. Dzieci rozwijają się we własnym tempie. Jedno umie już czytać, inne dopiero uczy się wycinać nożyczkami, za to świetnie radzi sobie na placu zabaw i w kontaktach z rówieśnikami. Niektóre umiejętności mogą pojawić się po prostu później i nie ma co robić z tego wielkiego problemu. Jeżeli jednak coś was zaniepokoi, martwicie się, nie wiecie czy dziecko prawidłowo się rozwija, koniecznie zapytajcie lekarza specjalistę.

matkapolka.com.pl